Terapie

DSC_6846

Osteopatia

Dziedzina medycyny traktująca pacjenta holistycznie. Obejmuje manipulacje  twarde, miękkie, wisceralne, terapię czaszkowo-krzyżową oraz pracę z problemami psycho-somatycznymi.

 

Osteopatia to system uzdrawiania który narodził się pod koniec IXX wieku. Mianem ojca osteopatii określany jest Andrew Taylor Still który założył pierwszą na świecie szkołę osteopatii ludzkiej w Kirksville USA (1892). Wynalazł on terapię pozwalającą uniknąć niepotrzebnych jego zdaniem zabiegów operacyjnych, które niosły za sobą ogromne ryzyko komplikacji. Still zakładał, że organizm posiada zdolność powrotu do zdrowia – potrzebuje jednak odpowiednich bodźców do uruchomienia mechanizmów samoleczenia. Jego terapia opierała się na mechanizmach pobudzania i stymulowania tych naturalnych zdolności organizmu.

Podstawy osteopatii są oparte na następującej filozofii: tkanka, która mam zapewniony dostateczny przepływ krwi, drenaż limfatyczny oraz jest prawidłowo unerwiona będzie zdrowa. Jeżeli którykolwiek z tych czynników zostanie zaburzony może pojawić się choroba lub inne zaburzenie. Innymi słowy osteopatia to metoda holistyczna, skupiająca się na przyczynach dysfunkcji a nie lecząca objawy.

3 główne zasady, którymi kierują się w swojej pracy osteopaci opierają się na logicznym zastosowaniu znajomość anatomii, fizjologii i patologii:
– ciało funkcjonuje jako zintegrowana całość;
– budowa i funkcje tkanek są nierozerwalnie związane ze sobą;
– ciało posiada własne mechanizmy samoregulacji

Kierując się filozofią oraz głównymi zasadami tego systemu leczenia osteopata rozważa każdego pacjenta w sposób holistyczny. Wykorzystując wysoce rozwinięty zmysł dotyku, identyfikuje obszary problemowe czy bolesne. Poprzez delikatne rozciąganie, techniki mobilizujące oraz manipulacje stawowe, pracuje z ciałem, a niejednokrotnie również umysłem i emocjami pacjenta, tak aby stworzyć idealne warunki umożliwiające organizmowi proces samoleczenia. Zabieg zazwyczaj obejmuje połączenie technik wpływających na wszystkie układy ciała, w tym również narządy wewnętrzne, układ cranio – sacralny, nerwy i naczynia krwionośne. Delikatne oddziaływanie i „wsłuchiwanie się” w tkanki pacjenta pozwala na przywracanie równowagi zaburzonych obszarów wpływając tym samym na funkcjonowanie całego ciała. Osteopata ma za zadanie uwolnić i pokierować odpowiednio ciało, innymi słowy – utorować mu drogę ku regeneracji a natura sama doprowadzi proces do końca. Niejednokrotnie u pacjentów poddawanych terapii osteopatycznej zmiany w ciele zachodzą przez kolejne kilka tygodni po zabiegu, następuje wtedy naturalny proces samoleczenia. Pozytywne zmiany następują powoli i często są bardzo subtelne, jednak to nie spektakularne a trwałe efekty chcemy uzyskać posługując się metodami osteopatii.

 

Definicja wg Andrew T. Still, MD:
  
            „Osteopatia jest systemem inżynierii całego ciała człowieka, który pozwala utrzymać komunikację ciała z otwartym umysłem, zapobiegając tym samym wszelkim możliwym zastojom krwi i płynów w organizmie”

Wskazania dla koni:
– kulawizna niewiadomego pochodzenia
– zaburzenia emocjonalne
– nierówność chodu
– sztywność w różnych obszarach ciała
– bóle grzbietu
– „head shaking syndrome”
– niechęć do zakładania siodła, ogłowia, innych
– okresowa kulawizna
– zmniejszona wydolność
– trudności treningowe
– nawracające kolki
– problemy z układem trawiennym – gazy, biegunki
– problemy z układem mięśniowo- szkieletowym
– opuchlizny nóg, puzdra, wymion
– rozległe blizny
– stany pooperacyjne
– nadwrażliwość na bodźce i otoczenie
– problemy behawioralne – agresja, płochliwość, apatia
– profilaktyka zdrowia

Wskazania dla psów:
– bóle niewiadomego pochodzenia
– kulawizna niewiadomego pochodzenia
– zaburzenia emocjonalne
– nierówność chodu
– bóle grzbietu i kończyn
– okresowa kulawizna
– problemy z układem trawiennym
– problemy z układem mięśniowo- szkieletowym
– opuchlizna
– blizny
– ostre i przewlekłe zespoły bólowe
– zespoły lękowe

Czytaj więcej

DSC_7143

Terapia cranio-sacralna (CST)

Niezwykle delikatna terapia wpływająca pośrednio i bezpośrednio  na układ  nerwowy i  struktury go otaczające (kości, powięzi, płyny). Zastosowanie tej terapii powoduje dobroczynny wpływ na cały organizm.

  

Układ cranio-sacralny jest nazywany również „półzamknietym układem hydraulicznym”. Drugą nazwę zawdzięcza swojej budowie, w której wyróżnić możemy kilka kluczowych elementów. Pierwszym z nich jest opona twarda otaczającą mózg i rdzeń kręgowy. Jest to bardzo mocna membrana wyścielająca wnętrze czaszki oraz kanału kręgowego. Kolejnym istotnym elementem tego układu jest płyn mózgowo-rdzeniowy, który wspiera prawidłowe funkcjonowanie mózgowia, zapewniając mu również ochronę mechaniczną i immunologiczną. Produkcja płynu odbywa się w układzie komorowym, a dokładniej w splocie naczyniówkowym, natomiast absorbcja w zatokach opony twardej. Proces ten jest ciągły i cykliczny, nieustająca produkcja i resorpcja płynu powodują zmiany w ciśnieniu wywieranym na mózg i rdzeń kręgowy. Przyczyną nieprawidłowości w funkcjonowania układu cranio – sacralnego mogą być urazy fizyczne, zaburzenia psychiczne, choroby dowolnego układu w ciele człowieka – np. mięśniowego, trawiennego, oddechowego lub też zaburzenia w obrębie samych struktur tworzących ten układ.

Cechą charakterystyczną metody Cranio – Sacralnej jest bardzo subtelny dotyk o niesamowitej sile oddziaływania na pacjenta. Obszary, na których pracuje terapeuta to przede wszystkim kości czaszki, kość krzyżowa, opony mózgu i rdzenia kręgowego, płyn mózgowo-rdzeniowy oraz system powięziowy całego ciała. Terapeuta poprzez pracę lokalną na zaburzonej strukturze może wpływać globalnie na całe układy tj. układ nerwowy, mięśniowy, powięziowy, kostny, pokarmowy, oddechowy czy limfatyczny. Dzięki temu terapia cranio-sacralna jest skuteczna przy różnego rodzaju dolegliwościach. Już po pierwszej terapii pacjenci odczuwają ogromną ulgę w dolegliwościach lub nawet ich całkowite ustąpienie.

Wskazania dla koni i dla psów:
– Urazy fizyczne
– Traumy psychiczne doznane w przeszłości
– Dolegliwości układu pokarmowego, moczowego, hormonalnego,
– Urazy mózgowia oraz rdzenia kręgowego
– Wzdęcia, biegunki, kolki
– Zaburzenia psychosomatyczne
– Nadpobudliwość
– Zaburzenia ciśnienia krwi
– Zwyrodnienia stawu skroniowo- żuchwowego
– Neuralgie
– Sztywność szyi i potylicy
– Problemy z kręgosłupem
– Asymetrie mednicy
– Funkcjonalna różnica w długości kończyn
– Problemy oddechowe

Czytaj więcej

DSC_6437

Manipulacje powięziowe (AFM)

Metoda pracy, która pomaga zlikwidować szerokie spektrum zaburzeń układu mięśniowo-szkieletowego i trzewnego.  Pozwala wyeliminować dysfunkcje, które są spowodowane zaburzeniami w jej obrębie.

 

 

Luigi Stecco, włoski fizjoterapeuta, jest twórcą metody manipulacji powięziowych FM. Przez lata zbierał doświadczenia w pracy z pacjentami co w połączeniu z doskonałą znajomością anatomii i procesów zachodzących wewnątrz organizmu pozwoliło mu odkryć zależności, na których opiera się ta innowacyjna metoda.

W tej terapii najważniejsze znaczenie ma lokalizowanie i odnajdywanie określonych punktów na przebiegu powięzi. Noszą one nazwę centrów koordynacji (CC) i fuzyjnych centrów koordynacji (CF) i pokrywają się z mapą punktów akupunkturowych, spustowych czy Cyriaxa. W medycynie chińskiej linie łączące te punkty to meridiany (kanały energetyczne), w metodzie manipulacji powięziowych odnajdujemy je na przebiegu sekwencji i spiral mięśniowo-powięziowych. Poprzez te kanały/spirale rozchodzi się po całym ciele zarówno patologiczne napięcie i ból jak również rozluźnienie.

Integralną część metody FM stanowi szczegółowy wywiad z pacjentem oraz weryfikacja ruchowa i palpacyjna. Podczas weryfikacji palpacyjnej terapeuta poszukuje densyfikacji – jest to zwiększenie gęstość istoty międzykomórkowej powięzi wyczuwalne jako zgrubienie i ograniczenie ruchomości tkanki w obrębie punktu CC lub CF. Rozciąganie i uciskanie tego miejsca jest bolesne, bardzo często daje również promieniowanie do innych części ciała.

Na podstawie swoich odczuć oraz reakcji pacjenta terapeuta wybiera punkty, które powinny zostać poddane terapii. Podczas jednej sesji zabiegowej wykonuje się manipulację kilku określonych punktów w przebiegu jednej spirali lub sekwencji. Po około 7 dniach zaleca się wizytę kontrolną. Jeżeli nastąpiła zadowalająca poprawa kolejne wizyty mogą odbywać się co kilka-kilkanaście tygodni. Metoda FM jest doskonale tolerowana przez większość zwierząt, daje bardzo duże możliwości w leczeniu dysfunkcji zaburzeń narządu ruchu pozwalając w sposób szybki i globalny uzyskać ustąpienie objawów bólowych oraz poprawę jakości ruchu.

Wskazania dla koni:
– Bóle mięśniowe
– Problemy treningowe – krzyżowanie w galopie, trudności w chodach bocznych
– Zespoły przeciążeniowe mięśni i stawów
– Stany po urazach i kontuzjach
– Bóle napięciowe
– Kulawizna
– Sztywność chodów
– Funkcjonalne zaburzenia postawy
– Przykurcze, napięcia mięśniowe
– Bóle grzbietu
– Problemy behawioralne
– Niechęć do siodłania

Wskazania dla psów:
– Bóle mięśniowe
– Funkcjonalna koślawość lub szpotawość kończyn
– Zespoły przeciążeniowe mięśni i stawów
– Stany po urazach i kontuzjach
– Bóle napięciowe
– Kulawizna
– Zaburzenia w mechanice prawidłowego chodu
– Funkcjonalne zaburzenia postawy
– Przykurcze, napięcia mięśniowe
– Bóle grzbietu
– Problemy behawioralne

Czytaj więcej

DSC_7574a

Terapia manualna

Terapia manualna jest to terapia na tkankach twardych oraz miękkich pozwalająca przywrócić prawidłowy zakres ruchu stawom i strukturom je otaczającym.

Jest to cały zbiór technik stosowanych podczas testowania jak i leczenia dysfunkcji narządu ruchu.

Techniki manualne wykonywane za pomocą wykwalifikowanych rąk terapeuty obejmują manipulacje tkanek miękkich oraz stawów obwodowych i międzywyrostkowych kręgosłupa. Można wśród nich wyróżnić pasywne i aktywne mobilizacje stawów, trakcje, ślizgi czy neuromobilizacje tkanki nerwowej. W terapii manualnej integralną część postępowania leczniczego stanowi szczegółowy wywiad oraz rozbudowany schemat badania pacjenta. Dzięki nim terapeuta jest w stanie precyzyjnie odnaleźć wszystkie zaburzone struktury i zablokowane stawy, przeanalizować schemat pojawiania się tych zmian a następnie wykonać wszystkie niezbędne manipulacje.

Sam zabieg terapii manualnej nie jest bolesny, niektórym technikom może towarzyszyć delikatne uczucie dyskomfortu, szczególnie u pacjentów z problemami przewlekłymi. Wszystkie techniki i metody terapii manualnej są bezpieczne dla pacjenta, mają one na celu przywrócenie pełnego zakresu ruchu w stawach oraz zmniejszenie dolegliwości bólowych tak aby umożliwić ciału powrót do pełnej równowagi i homeostazy. Pozytywnym skutkiem tej terapii jest również wzrost cyrkulacji płynów w obrębie mobilizowanych struktur a co za tym idzie lepsze przekrwienie i utlenienie danej tkanki.

Wskazania dla koni:
– Zespoły bólowe lub przeciążeniowe mięśni i stawów
– Stany po urazach, kontuzjach
– Ograniczona ruchomość stawów
– Bóle napięciowe
– Kulawizny
– Funkcjonalne zaburzenia postawy
– Bóle grzbietu
– Problemy treningowe
– Problemy behawioralne
– Pooperacyjne przywracanie ruchomości stawów i tkanek miękkich

Wskazania u psów:
– Zespoły bólowe lub przeciążeniowe mięśni i stawów
– Stany po urazach, kontuzjach
– Ograniczona ruchomość stawów
– Bóle napięciowe
– Kulawizny
– Funkcjonalne zaburzenia postawy
– Bóle grzbietu
– Problemy treningowe
– Problemy behawioralne
– Pooperacyjne przywracanie ruchomości stawów i tkanek miękkich

Czytaj więcej

DSC_7908a

Manipulacje wisceralne

Terapia wisceralna to metoda oparta na manipulacjach w obrębie  narządów wewnętrznych. Mają one na celu przywrócenie prawidłowego napięcia, elastyczności oraz ruchomości organów i otaczających ich struktur.

Terapia wisceralna nazywana również terapią trzewną skupia się narządach wewnętrznych i otaczających je tkankach. Przywrócenie harmonii panującej między wszystkimi organami a resztą struktur znajdujących się w ciele pacjenta to główne założenie manipulacji wisceralnych. W przypadku jakichkolwiek zaburzeń lub nieprawidłowości w pracy narządów, skutki mogą być odczuwalne w całym organizmie, przyczyniając się do pogorszenia zdrowia i złego samopoczucia. U pacjentów cierpiących z powodu zaburzeń wisceralnych zmniejszeniu lub zablokowaniu ulegają również naturalne siły organizmu do samoleczenia i regeneracji.

Do dysfunkcji trzewnych może dojść na skutek:
– zmniejszenia lub zatrzymania przepływu płynów w obrębie danego narządu,
– zmiany położenia lub ograniczenia ruchomości danego narządu, np. poprzez blizny, zrosty lub nieprawidłowe napięcie mięśniowe,
– nieprawidłowości pracy lub ograniczenia ruchomości innych narządów,
– kontuzji lub zaburzeń w obrębie innych struktur ciała, np. urazy mięśniowo-stawowe

Należy pamiętać o tym, że zależności te działają w dwie strony. Również zaburzenia wisceralne mogą wywoływać nieprawidłowe napięcie w obrębie powięzi, która poprzez swoje bezpośrednie połączenie z innymi strukturami organizmu będzie powodować patologiczne zmiany w często odległych częściach ciała. W takim przypadku spojrzenie holistyczne i umiejętność całościowej oceny pacjenta stanowią kluczowy aspekt terapii, umożliwiając eliminację wielopoziomowych i złożonych problemów zdrowotnych. Terapie lokalne, stosowane miejscowo nie przyniosą tutaj pożądanych rezultatów, ponieważ pierwotna przyczyna problemów bardzo często znajduje się w innym miejscu w ciele.

Niewątpliwą zaletą terapii wisceralnej jest subtelny dotyk, często z użyciem minimalnego nacisku ręki terapeuty. Jest ona dzięki temu bardzo dobrze tolerowana przez większość zwierząt. Dostosowanie techniki pracy do aktualnego stanu psycho-fizycznego pacjenta oraz ogromne wyczucie terapeuty pozwala na zapewnienie maksymalnego komfort podczas zabiegu.

Wskazania dla koni:
– nawracające kolki
– zaburzenia postawy – np. nienaturalnie podkulony zad
– kulawizna niewiadomego pochodzenia
– zaburzenia emocjonalne i behawioralne
– nierówność chodu
– bóle grzbietu
– okresowa kulawizna
– problemy z układem trawiennym, np. przewlekłe biegunki, gazy
– problemy z układem mięśniowo- szkieletowym
– utrzymująca się opuchlizna wymion, puzdra, kończyn
– duże blizny
– nieprawidłowe ustawienie miednicy
– zaburzenia stawów krzyżówo-biodrowych
– funkcjonalna różnica w długości kończyn
– podwyższone napięcie przepony oddechowej, problemy z oddychaniem
– urazy fizyczne
– niechęć do zakładania siodła, ogłowia, derki

Wskazania dla psów:
– bóle niewiadomego pochodzenia
– kulawizna niewiadomego pochodzenia
– zaburzenia emocjonalne
– nierówność chodu
– bóle grzbietu i kończyn
– okresowa kulawizna
– problemy z układem trawiennym
– problemy z układem mięśniowo- szkieletowym
– opuchlizna
– blizny
– ostre i przewlekłe zespoły bólowe
– nieprawidłowe ustawienie miednicy, stawu biodrowego i kości krzyżowej
– funkcjonalna różnica w długości kończyn
– napięcia w przeponie, problemy z oddychaniem
– urazy fizyczne

Czytaj więcej

DSC_6260

Masaż

Najpopularniejsza i najbardziej rozpowszechniona forma fizjoterapii u koni. Podczas masażu terapeuta posługuje się specjalnymi chwytami, np. głaskanie, ugniatanie, rozcieranie wywierając działanie lecznicze na skórę i tkanki miękkie leżące poniżej – mięśnie, ścięgna, więzadła i powięzi.

Podczas zabiegu masażu szeroki zakres technik i chwytów wykorzystywany jest do mobilizacji i przywrócenia rozciągliwości tkanek, poprawienia krążenia, zmniejszenia obrzęku i bólu, oraz zapewnienia stymulacji sensorycznej. Wyróżniamy m.in. masaże relaksacyjne, sportowe, powięziowe, głębokie, limfatyczne. Różnią się one od siebie sposobem i siłą chwytu oraz kierunkiem ruchu rąk terapeuty. Wybór odpowiedniej techniki powinien być indywidualny i zależy od wielu czynników m.in. pożądanego efektu, wielkości zwierzęcia i wszelkich istotnych przeciwwskazań. Podstawowe chwyty masażu są proste i bezpieczne do wykonania, dlatego w celu kontynuacji terapii w domu można ich nauczyć opiekuna lub właściciela zwierzęcia. Znacząco skraca to czas powrotu zwierzęcia do pełnej sprawności.

Masaż zmniejsza napięcie mięśni redukując ból. Zwiększa także przepływ krwi, zapewniając lepsze dotlenienie tkanek i wspomaga usuwanie produktów przemiany materii. Wszystko to działa wspomagająco w procesie naturalnej regeneracji mięśni. Lepsze krążenie prowadzi do zwiększenia miejscowej temperatury oraz poprawy elastyczności i sprężystości mięśni. W wielu przypadkach, problemy mięśniowe są związane z nadmiernymi skurczami mięśni i zrostami, które mogą być usuwane za pomocą masażu. Masaż uwalnia także endorfiny, które wyzwalają naturalny efekt rozluźniający. Masaż klasyczny jest doskonałym zabiegiem wprowadzającym do dalszych terapii, bywa także pomocny w zdobyciu zaufania u zwierzęcia.

Wskazania dla koni i dla psów:
– Osłabienie mięśniowe
– Przykurcze, napięcia i bóle mięśniowe
– Zmiany przeciążeniowe
– Obolałe stawy
– Bóle kręgosłupa
– Ograniczona ruchomość w stawach
– Niewydolność krążenia obwodowego
– Porażenia wszelkiego rodzaju
– Uszkodzenie rdzenia kręgowego i nerwów obwodowych
– Przewlekłe zapalenia nerwów i splotów nerwowych
– Urazy, np złamania, stłuczenia, skręcenia, zwichnięcia
– Przemęczenie mięśni, np. po zawodach
– Obrzęki
– Atrofia mięśni po zabiegach i operacjach

Czytaj więcej

DSC_7826

Kinezyterapia

Kinezyterapia to terapia, której kluczowym aspektem jest ruch. Ćwiczenia terapeutyczne są nieodzownym elementem każdego programu rehabilitacji i powinny zawsze zostać uwzględnione w ramach holistycznej opieki nad każdym pacjentem.

 

Ćwiczenia terapeutyczne to ćwiczenia o charakterze leczniczym. Usprawnianie terapeutyczne może się składać z wielu elementów obejmujących ćwiczenia równoważne, wzmacniające, wytrzymałościowe i poprawiające zakres ruchu. Celem ćwiczeń terapeutycznych jest m.in. przywrócenie pełnego zakresu ruchomości, zwiększenie wytrzymałości i wydolności, poprawa jakości chodu, równowagi oraz propriocepcji, jak również redukcja objawów bólowych.

Ćwiczenia bierne wykonywane są przez terapeutę, bez czynnego udziału pacjenta. Nie wywołują one skurczu mięśni. Kompletny relaks i odprężenie jest rzadkością u pacjentów weterynaryjnych, dlatego częściej w rehabilitacji zwierząt wykorzystuje się ćwiczenia aktywnie wspomagane. Ich główne zadanie to przywracanie lub utrzymanie prawidłowego zakresu ruchomości stawów i przeciwdziałanie skutkom unieruchomienia m.in. przykurczom, obrzękom. Ćwiczenia te zazwyczaj demonstruje się właścicielom lub opiekunom, ponieważ regularna i właściwa praca pomiędzy wizytami fizjoterapeuty jest gwarancją pełnego i szybkiego powrotu zwierzęcia do pełnej sprawności.

Ćwiczenia czynne to wszelkie ćwiczenia, które w sposób aktywny będą angażowały mięśnie zwierzęcia. Powinny stanowić główny element programów rehabilitacyjnych przeznaczonych dla pacjentów weterynaryjnych. Żadne urządzenia fizykalne nie zastąpią naturalnego, aktywnego ruchu, który u wszystkich organizmów żywych jest istotą zdrowia.

Ćwiczenia rozciągające –  Elastyczność opisuje podatność mięśni, ścięgien i więzadeł na rozciąganie, im jest większa tym większy zakres ruchomości w stawach. Warunkuje więc ona prawidłowe funkcjonowaniu układu mięśniowo-szkieletowego. Ćwiczenia rozciągające mogą być wykonywane czynnie lub biernie, w ramach profilaktyki zdrowia układu ruchu lub jako ćwiczenia rehabilitacyjne.

Ćwiczenia równoważne polegają na doskonaleniu kontroli położenia ciała w przestrzeni. Najważniejszą rolę odgrywa w tym procesie propriocepcja czyli tzw. czucie głębokie. Odpowiada ona za orientację ułożenia ciała. Informacje z proprioreceptorów znajdujących się w mięśniach więzadłach, torebkach stawowych są przesyłane do mózgu, co umożliwia świadomą i bezpieczną zmianę ułożenia ciała bez kontroli wzroku.  Ćwiczenia prioprocepcji i balansu są ważne po wszelkich ingerencjach chirurgicznych w obrębie stawów a także w przypadku deficytów neurologicznych.

Czytaj więcej